Gert over de verandering van zijn zoon Gijs

‘Na een paar dagen merkten we al verschil’
Gert en Thamara voelden al langere tijd dat er iets niet klopte bij hun oudste zoon Gijs. Hij huilde veel, raakte snel in paniek en wilde voortdurend dicht bij zijn ouders zijn. Zelfs wanneer Thamara alleen maar naar het toilet ging of zich even omdraaide, kon hij volledig overstuur raken.

“Het was heel pittig,” vertelt Gert. “We kregen geen grip op hem. Op een gegeven moment was het zo zwaar dat ik thuisbleef van mijn werk, zodat Thamara even rust had.”

Lange tijd hoopten ze dat het vanzelf beter zou gaan. Misschien als Gijs zou leren kruipen, lopen of praten. Pas na de geboorte van zijn jongere broertje Bram beseften ze hoe groot het verschil was. “Toen hadden we ineens vergelijkingsmateriaal,” zegt Thamara. “Gijs had de hele dag paniek en zat voortdurend aan ons vastgeklemd. Bram reageerde totaal anders. Toen wisten we: hier is echt iets aan de hand.”

Via een familielid hoorden ze over het Centrum voor Jeugd en Gezin. Ze besloten gewoon een e-mail te sturen en hun situatie uit te leggen. “We wisten zelf ook niet precies welke hulp we nodig hadden,” vertelt Thamara. “Maar dat hoefde gelukkig ook niet. We konden gewoon ons verhaal doen en van daaruit werd met ons meegedacht.”

Niet lang daarna kwamen jeugdprofessional Else en jeugdverpleegkundige Sharon bij hen thuis. Dat de gesprekken in hun eigen omgeving plaatsvonden, vonden Gert en Thamara erg prettig.

“Ze luisterden naar ons verhaal en namen ons serieus,” vertelt Thamara. “Dat was fijn, want je bent toch bang dat je je misschien aanstelt. Zij bevestigden dat dat niet zo was. Het contact voelde heel persoonlijk en toegankelijk.”

Eerst nog wat sceptisch
Tijdens de gesprekken ontdekten we dat de oorzaak waarschijnlijk bij de geboorte lag. Gijs had tijdens de bevalling vastgezeten en werd direct na zijn geboorte bij Thamara weggehaald omdat hij niet zelfstandig ademde. Lichamelijk leek hij goed te herstellen, maar mogelijk had de ervaring toch diepe indruk gemaakt.

Else stelde voor om eerst een aantal gesprekken met Gert en Thamara te voeren, terwijl Gijs erbij was. Samen vertelden ze over de zwangerschap, de geboorte en wat er was gebeurd. Gijs speelde ondertussen in dezelfde ruimte.

“Ik dacht in het begin eerlijk gezegd: wat een zweverig gedoe,” zegt Thamara. “Ik kon mij niet voorstellen dat als wij over de bevalling praten met Gijs erbij, dat Gijs dat ging verwerken. Maar Else en Sharon zijn juist heel nuchter en daardoor wilden we het een kans geven.”

Al tijdens het eerste gesprek gebeurde er iets opvallends. Terwijl zijn ouders vertelden dat Gijs tijdens de geboorte had vastgezeten en vervolgens was losgekomen, begon hij plotseling minutenlang rondjes om het keukenblok te rennen. “Dat deed hij normaal nooit,” vertelt Gert. “Else zei dat het bijna leek alsof hij op dat moment zelf de bevrijding voelde.”

Voor zijn ouders waren dit signalen dat Gijs meer meekreeg dan zij vooraf hadden gedacht. “Dus ook wanneer je aan tafel over je kinderen praat of zegt dat iets moeilijk is, hebben ze dat door. Sindsdien proberen we veel bewuster uit te leggen wat er gebeurt en hoe wij ons voelen. Als Gijs iets kan plaatsen, geeft hem dat rust”, zegt Thamara.

Meer rust en ruimte
De eerste verandering liet niet lang op zich wachten. “Na een paar dagen merkten we al verschil,” vertelt Thamara. “Hij was rustiger, had geen paniekaanvallen en begon ineens te spelen.”

Gijs pakte speelgoed, maakte geluiden tijdens het spelen en begon liedjes te zingen. Ook durfde hij voor het eerst alleen naar buiten, zonder voortdurend te controleren of zijn ouders nog aanwezig waren. “Eerst bleef hij altijd aan je broek hangen,” zegt Gert. “Nu vraagt hij soms nog wel: ‘Gaan jullie niet weg?’ Maar als we hem geruststellen, gaat hij daarna gewoon lekker zijn gang. Hij is echt veel vrijer geworden.”

Niet alleen Gijs veranderde. Ook zijn broertje Bram kreeg meer ruimte binnen het gezin. Gijs had altijd veel aandacht nodig, waardoor Bram vaak wat meer op de achtergrond bleef. “Nu is het meer in balans,” vertelt Gert. “Toen Gijs stabieler werd, kwam Bram vanzelf meer naar voren. Dat was heel mooi om te zien.”

Na iedere sessie merkten Gert en Thamara vooruitgang. Ook thuis bleven ze met Gijs praten over wat er was gebeurd en benoemden ze dat het voor hem moeilijk was geweest. “Hij voelde zich eindelijk begrepen,” zegt Thamara. “Alle puzzelstukjes vielen op hun plaats.”

Weer een gezin 
Het grootste resultaat is volgens hen de rust die in huis is teruggekeerd. “Ik stond echt op instorten,” vertelt Thamara. “Twee jaar lang had ik vrijwel voortdurend een huilend kind aan mijn been. Nu pas besef ik hoe intensief die periode is geweest.”

Doordat het beter ging met Gijs, kreeg ook zij de ruimte om op te laden en te herstellen. “We hoefden niet meer voortdurend in de overlevingsstand te staan,” vult Gert aan. “Er kwam weer ruimte om gewoon een gezin te zijn.”

Inmiddels spelen Gijs en Bram soms uren samen buiten. Gijs zingt, ontdekt, speelt en durft ook bij anderen steeds gemakkelijker zijn eigen gang te gaan. Veranderingen die voor andere gezinnen misschien heel gewoon lijken, blijven voor Gert en Thamara bijzonder. “Hij voelt zich gezien en begrepen en heeft eindelijk de vrijheid om zichzelf te ontwikkelen.”